روانشناسی تعاملات در گوگل پلاس

شنبه 15 تير 1392

یکی از نکات مهمی که مثل روز روشن است اما همین نکته روشن تر از روز از نظر بسیاری از کاربران دور می ماند این است که گوگل پلاس یعنی همان گوگل. پس مجبورید در گوگل پلاس تعامل گسترده و کامل داشته باشید.
آیا شما در گوگل پلاس با دیگران تعامل دارید یا فقط عضو خاموش انجمن های اینترنتی هستید؟
 
اصولاً اگر کاربران، محتواهای یکدیگر را +1 نکنند، کامنت نگذارند و پست ها را با هم به اشتراک نگذارند، آن وقت این شبکه به مکانی بسیار آرام، بی سر و صدا و متروکه تبدیل می شود.
 
اما به یاد داشته باشید که گوگل پلاس فضایی پر از تعاملات و هیاهوها است: مکانی که در آن به مرور زمان، حلقه ها (Circles) بزرگتر و لیست هواداران افراد طولانی تر می گردد.
 
تعامل داشتن یعنی چه؟
 
اگر ما به واژه تعامل (Engage) نگاه دقیقی بیاندازیم، به این مفاهیم می رسیم: ایجاد یک ارتباط هدفمند، یا مرتبط شدن با شخصی.
 
این لغت به «برهم کنش» و «اندرکنش» نیز ترجمه شده است.
 
بن مایه «تعامل» به این موضوع اشاره دارد که ما به فرد یا افرادی در یک گروه برای نزدیک شدن و رابطه برقرار کردن نیازمندیم.
 
چرا تعامل داشته باشیم؟
 
تعامل داشتن ما را از یک گیرنده منفعل، به یک عضو پویا و سرزنده در گروه تبدیل می کند.

تعامل ورزی، کلید ساختن همان گوگل پلاسی است که شما می خواهید: محیطی پرجنب و جوش، شلوغ و شاد. به عبارت دیگر «تعامل» کلیدی ترین عاملی است که باعث پیدایش تفاوت ها می شود.

 
این که شما به انجمن ها و مباحثات نگاهی بیاندازید و نظرات را بخوانید اما بدون پاسخگویی یا اظهار نظر رد شوید به جای خود نیکوست ولی به یاد داشته باشید که اگر بخواهید بر عقاید، طرز تفکر و تصمیمات دیگران تاثیرگذار باشید، «تعامل» نقشی کلیدی را برعهده می گیرد.
 
چگونه تعامل داشته باشیم؟
 
تعامل داشتن به معنای عام آن - یعنی داد و ستد و مراوده داشتن - شیوه های بسیار متنوعی را شامل می شود ولی ما در این مقالات، به دنبال واکوی تعامل در فضای گوگل پلاس هستیم.
 
بنابراین راه های مختلف تعامل ورزیدن در این شبکه مجازی عبارت است از:
 
  • استفاده از دکمه +1
  • کامنت گذاشتن
  • به اشتراک گذاشتن
  • هنگ اوت ها
  • دیگران را عضو حلقه (Circle) خود کردن و یا عضو حلقه دیگران شدن
  • دنبال کردن بک لینک ها به وب سایت افراد، یوتیوب و غیره.
 
تعامل داشتن شبیه چیست؟
 
بسیار ساده است.
 
فرآیند روانشناسی تعامل می تواند همانند موارد ذیل باشد:
 
1. مطلبی پست می کنید، آن را در یک صفحه مشاهده می نمایید، یک ایمیل یا پیام اطلاع رسانی دریافت می دارید.
 
2. دریافت یک پاسخ را تجربه می کنید.
 
این پاسخ می تواند یا بر اساس اطلاعات فعلی صورت پذیرد (مثل یک پست موجود) و یا بر اساس روابط قدیمی شما با یک فرد.
 
3. شما سطوح فعلی +1، کامنت ها و به اشتراک گذاری ها را مشاهده می کنید.
 
4. شما به تصاویر پروفایل های کاربرانی که دارای تعامل هستند، دقیق می شوید.
 
این امر باعث بروز یک تقویت اجتماعی (Social Reinforcement) است.
 
5. تجارب پیشین می تواند شما را به پیش بینی عملی که در مرحله بعدی برای پست رخ خواهد داد، سوق می دهد.
 
6. آن عمل یا مجموعه اعمال پیش بینی شده صورت می پذیرد.
 
چه کسانی با شما تعامل دارند؟
 
در گوگل پلاس قاعده و قانون خاصی حکمفرما نیست (به جز استانداردهایی که شما در زندگی واقعی انتظار دارید).
 
با این حال فرهنگ ها و خرده فرهنگ ها «روش انجام برخی کارها» را به طور غیررسمی به کاربر دیکته می کند.
 
با قبول این نظریه که تعامل ورزیدن – که در اینجا همان به صورت Share کردن نمود می یابد – بخش جدایی ناپذیر یک شبکه محسوب می شود، من به شخصه کاربرانی را که به اشتراک می گذارند (همچنین +1 می کنند و کامنت می گذارند) بیشتر قبول دارم و ترجیح می دهم.
 
اصولاً این تئوری مطرح است که کاربران گوگل پلاس برای ادامه تعامل ورزیدن با فردی که اکنون جزو دوستان و دنبال کنندگان او هستند، به پاداش نیاز دارند.
 
این پاداش می تواند چیزهای مختلفی از جمله کامنت گذاری ذیل یک پست جدید، واکنش نشان دادن به یک درخواست عمل و مواردی از این دست باشد.
 
در غیر این صورت آنها به بخش های دیگری از گوگل پلاس مهاجرت خواهند کرد.
 
بر این اساس دو سناریوی مختلف در خصوص نحوه فعالیت در گوگل پلاس مطرح می است که ذیلاً ارائه می شود:
 
سناریوی اول:
 
1. شبکه ای از کاربران بسازید که در آن از 1 تا 10 هزار نفر عضو هستند (حتی اگر این کار 5 سال طول بکشد!)
 
2. با افرادی که دوست دارید ارتباطات طولانی تری با آنها داشته باشید، به شدت تعامل برقرار نمایید.
 
3. سپس به طور طبیعی برخی محتواهای شما احتمالاً به دست تعداد خاصی از کاربران می رسد و هر بار به اشتراک گذاشته می شود.
 
ولی ما در گوگل پلاس با یک سناریوی نامانوس دیگری نیز روبرو هستیم:
 
سناریوی دوم:
 
1. تعداد کاربرانی که شما را دنبال می کنند، از چند صد نفر (و حتی کمتر) تجاوز نمی کند.
 
2. شما به سراغ ده کاربر برتر خود می روید و همه چیز را برای مخاطبان «آنها» share می کنید.
 
3. در این صورت این اعضای جدید و غیررسمی، حتی اگر در حلقه شما هم نباشند، از فعالیت های شما در گوگل پلاس مطلع می شوند.
 
4. این عده با هدف تشکر از به اشتراک گذاری های بی پایان شما، به نوعی اسپانسر اطلاعات دریافتی از سوی شما می شوند و آنها را به اعضای شبکه خود ارسال می کنند.
 
5. شما با انتخاب برخی عناوین خاص برای پست های خود - مثلاً: «این مطلب خواندنی است» یا «این پست را همین الان بخوانید» - می توانید شانس به اشتراک گذاری آنها را افزایش دهید.
 
پیام هایی که با محتواهای جذاب و بازگوپذیر، به فضای این مخاطبان دست دوم راه پیدا می کند، از آنجا مرتباً دست به دست می شود.
 
مشابه همین وضعیت را در دیگر بخش های گوگل پلاس هم می توان شاهد بود: مثلاً هنگامی که یک پست به لیست داغ ترین ها (What's hot) راه یابد، می تواند به طور ویروسی در این شبکه منتشر شود.
 
به نظر می رسد از لحاظ تئوری این چرخه بی انتها دانست؛ یعنی کسانی که شما به طور مستقیم با آنها ارتباط و تعامل ندارید، بی نهایت اند.
 
با این حساب می توان از سناریوهای سوم، چهارم و ... نیز سراغ گرفت!
 
نتیجه گیری
 
برخی افراد درک نکرده اند که گوگل پلاس همان گوگل است و لذا بر این عقیده که «گوگل پلاس هنوز متولد نشده» پافشاری می کنند!
 
با این حال اگر شما بتوانید به تنی چند از اعضای شبکه های موجود (فیس بوک و توییتر) کمک کنید که در گوگل پلاس عضو شوند، آنگاه می توانید روابط پرباری را با آنها تجربه کنید و در این صورت زندگی دیجیتالی راحت تر و شادتری داشته باشید، چه می توانید با کاربرانی قابل اعتماد تعامل های دیجیتالی برقرار نمایید.
 
به هر حال تعامل ورزی، کلید ساختن همان گوگل پلاسی است که شما می خواهید: محیطی پرجنب و جوش، شلوغ و شاد.
 
به عبارت دیگر «تعامل» کلیدی ترین عاملی است که باعث پیدایش تفاوت ها می شود.
 


مارتین شروینگتون
 
تعداد مقالات 5 عدد
مهدی ربیعی
 
تعداد مقالات 78 عدد
       
کپی رایت